تبليغاتX
سلاله النبی

سلاله النبی

آه می کشم تو را با تمام انتظار ×××پر شکوفه کن مرا ای کرامت بهار

سبز و ساده و صبور ( نجوا )

برای کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی(ع)

 

روضه خوان غربت تو کیست

 

 

یا کریم !

یا کریم گنبد توام

گنبدی که بی کبوتر است

یا ... پر از کبوتران بی پر است

یا کریم !

 تو نسیمی و نسیم ، جای پا نمی نهد به روی خاک

 قبر تو ، درون قلب ماست

یا کریم ! تو کریمی و کریم

دستهای سائلان خانه را که پس نمی زند

مرغ جان ما برای دیدنت درون سینه مان دگر نفس نمیزند

یاغریب !

           گر چه شهر ما مدینه نیست

بهر میزبانی غصه های تو

                       سینه های ما که سینه نیست

ما کبوتریم ...

بهر طوف گنبد تو پر کشیده ایم

هر کجا که بوی فاطمیه می دهد

                                          سر کشیده ایم

شعر های خسته ای که من هنوز نا سروده ام

                                          برای تو

جان هر غریب عالم ای امام صبر

                                         فدای تو

راستی بقیع جمعه ها غروب

                              با کدام روضه گریه می کند ؟

راستی روضه خوان غربت تو کیست ؟

                              کیست آنکه تشنه محبت تو نیست

چهره ات درون هاله ای از آتش و عطش نهفته است

هیچ شاعری به پاس آن حماسه ات

                             یک غزل نگفته است

دستهای خالی مرا ببین که خسته اند

              مثل پهلوی نجیب مادرت شکسته اند

 سبز وساده و صبور

                نور پشت نور                            

تشنگی ، صلح و قهر

              کوزه ای پر آب ، زهر

مهربان و خسته و نجیب

                     پر ز عطر سیب

ای مدینه را غریب

یا کریم اهل بیت

 

                                                                             زکریا تفعلی

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم اسفند 1385ساعت 23:39  توسط سلاله  | 

روزی جنگی بود

روزی جنگی بود ...

سیدی از تبار رسول الله ندای هل من ناصر سر داد

سید اینبار اما تنها نماند .

مردانی مرد از قبیله آفتاب و از نسل کربلا  ندایش را لبیک گفتند .

برخی از آنان شهد شهادت نوشیدند و (( من قضی نحبه )) شدند و بعضی (( ومنهم من ینتظر )) ماندند.

 سید جام شوکران نوشید ...

و

روزی دیگر جنگ تمام شد .!

اما نه !

جنگ حق و باطل تمام شدنی نیست !

روزی دیگر روزمان چون شب تار شد .

ازآسمان ندای(( ارجعی الی ربک)) طنین انداز شد .

سید با دلی آرام و قلبی مطمئن و...

 به دیدارمعشوق خود و مردان مرد رفت

علم به دست علمدار جانباز سید رسید ، علمداری از سلاله کوثر

و ما ...

...  ما در فراقش داغهای همه عالم را دیدیم .

دیگر بی فروغ روی سید گمان زنده ماندن نداشتیم

اما دیدیم که گلستان یاد سید را می توان در گل وجود علمدار او جستجو کرد .  

اکنون ماییم و میراث سید

ماییم و یاد مردان مرد

ماییم و دست بیعت با علمدار

و

ماییم و انتظار ظهور ...

راستی یادتان هست که سید فرمود :

گویی جهان مهیا می شود برای طلوع آفتاب ولایت از افق مکه معظمه و کعبه آمال محرومان و حکومت مستضعفان

                                                   آری او خواهد آمد

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم اسفند 1385ساعت 23:37  توسط سلاله  | 

ما نیز دیر رسیدیم

اربعین شهادت سید و سالار شهیدان تسلیت باد  

  هستی همه ز آفتاب رخت نور می گرفت

  زینب به لحن صدای تو شور می گرفت

 

آقا جسارت است ولی زودتر بیا

 

کی می رسد که بیاید آن صاحب مصیبتی که فرمود :

  اگر زمانه مرا به تاخیر اندخت و مقدرات مرا از یاریت دور کرد تا در رکاب تو با دشمنانت ستیز کنم پس صبح و شام برایت ناله می کنم و به جای اشک برایت خون می گریم به خاطر حسرت تو و اندوه و تاسف به خاطر مصیبتی که بر تو وارد آمد

 

کجاست منتقم خون حسین

 

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم اسفند 1385ساعت 16:43  توسط سلاله  | 

چشم انتظاری ( نجوا )

آقا نمی آیی

 

 

بی عمر زنده ام من و این بس عجب مدار                                        

روز فراق را که نهد در شمار عمر ؟

 

 

ما حیات را بی حضور تو ، حیات نمی شمریم . 

ما تا وصول فصل ظهورت ، زندگی نمی کنیم . آنچه می کنیم،  تنها تمرین زندگی است .

این که نامش را نفس نهاده اند ، شخص منتظری است که دمی آرام نمی گیرد و قرار

 نمی پذیرد . دمی که تا دم مرگ از پا نمی نشیند و پیوسته و مدام از دهلیز تاریک خانه دل بر می خیزد  ودوان دوان خود را به پنجره انتظار و آستانه دیدار می رساند و دمی دیگر ، محزون و حسرتبار باز بر می گردد .

پس این نه تنفس که هر روز هر وله هزار باره انتظار است.

هر که از ما آب می نوشد و غذا می خورد تنها از این روست که تن را تا تلاقی گامهای ظهورت ، بی توشه نگذارد و استوار نگه دارد .

هر که از ما اگر روانه میدان جنگ می شود ، نمی رود که بجنگد ، می رود که تمرین رزم کند تا برای حضور در سپاه تو آبدیده شود .

هر که از ما اگر به زخم و جراحت ، تن می سپارد ،تلاش می کند که درد کشیده تو باشد و هر که از ما اگربه استقبال شهادت می رود ، جان می دهد که برای حضور در رکاب تو کار کشته شود .

پس ، این زندگی نیست که ما می کنیم ، حیات عاریتی است .

ما اگر تاکنون در این دیار دوام آورده ایم و در این خانه سکنی گزیده ایم از این روست که مستأجر یاد تو بوده ایم .

وقتی که تنها همین نسیم نام تو حیات آفرین است و تنها همین پناهگاه یاد تو آرام بخش ، ظهورت با هستی چه خواهد کرد و حضورت چه آرامشی در جان جهان خواهد ریخت ؟

بیا که هستی ، حیات بیابد و جهان ، قرار و آرام بگیرد .

                                                                 

                                                                          سید مهدی شجاعی

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم اسفند 1385ساعت 16:8  توسط سلاله  | 

سعادت دیدار (پرتویی از نور )

سعادت دیدار  

 

 

قال مولانا المهدی ( عج )

 

اگر شیعیان ما - که خداوند توفیق طاعتشان دهد - در راه ایفای پیمانی که بر دوش دارند  همدل می شدند ، میمنت ملاقات ما از ایشان به تاخیر نمی افتاد ، و سعادت دیدار ما زودتر  نصیب آنان می گشت  ،  دیداری بر مبنای شناخت راستین و صداقتی از آنان نسبت به ما

 

                                                                 احتجاج ج 2 ص 499

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم اسفند 1385ساعت 12:23  توسط سلاله  | 

چو یار ناز نماید شما نیاز کنید

 

 

 

خوشا بحالت ای جُون

 

خوشا بحالت که در برابر ناز مولایت بر نیاز خود اصرار کردی

 

خوشا بحالت که عاقبت به کام خود رسیدی و شهد شهادت نوشیدی

 

خوشا بحالت که تو _غلام سیاه _ نیز به گونه ای  کاشف الکرب عن وجه الحسین

 

 شدی و چقدر برای تو خوش بود آن دم که مولایمان حسین برایت دست به دعا

 برداشته و عرضه داشت :

 

اللهم بیض وجهه و طیب ریحه

 

آیا آن روز نیز خواهد رسید که  ما نیز کاشف الکرب عن وجه مولایمان باشیم و

 

   مهدی فاطمه ( عج ) نیز برای ما از خدا بخواهد :

 

 اللهم بیض وجهه و طیب ریحه

 

 

وچه شیرین خواهد بودآن روز

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم اسفند 1385ساعت 0:1  توسط سلاله  | 

می دانم که می آیی

 

مي دانم كه مي آيي

مي آيي و بهار را با خود مي آوري

لبهاي غنچه ها را به لبخند شكوفا مي كني

طراوت را به عدالت، ميان درختان، تقسيم مي كني

همة دلها را در مهرباني سهيم مي كني

به آئينه ها، فرصت تماشا مي دهي،

مي آيي و آدينه ها ديگر ندبه نمي خوانند

قنوت ها، طعم اجابت مي گيرند

ديگر، دلي شكسته نمي ماند

لبي به شكوهٍ باز نمي شود

زمين، از چنگال نابرابري ها مي گريزد

جهان، ناگزير عدالت مي شود

ريشة هيچ ستمكاري در زمين نمي ماند

شوكت متجاوزان، در هم مي شكند

رشته هاي نيرنگ و فريب، گسسته مي شود

از عمق ناپيداى مظلوميت ما ، صدايى آمدنت را وعده مى دهد .

 

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اسفند 1385ساعت 16:49  توسط سلاله  | 

ادرکنی یا مولای

 

 

مولا

برای تو می نویسم

یاریم کن

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اسفند 1385ساعت 16:45  توسط سلاله  |